W latach 1962–1965 był kierownikiem działu artystycznego Teatru Wielkiego w Warszawie za kadencji Bohdana Wodiczki. Do 1970 roku współpracował z filharmoniami w Katowicach, Bydgoszczy, Poznaniu, Lublinie, Gdańsku, Rzeszowie. Łącznie we wszystkich filharmoniach wystąpił ponad 6000 razy. Zdobył wówczas sławę popularyzatora muzyki i komentatora programów symfonicznych. Od 1972 roku był przedstawicielem Polski w Internationales Musikzentrum w Wiedniu. W latach 1973–1974 pełnił funkcję naczelnego dyrektora muzycznego Polskiego Radia i Telewizji. W 1979 roku został powołany na stanowisko dyrektora Opery – Teatru Wielkiego w Łodzi. Jako popularyzator muzyki zainicjował w poznańskiej TVP cykl „Stereo i w kolorze”, był także twórcą programów „Przeboje mistrzów”, „Słuchamy i patrzymy”, „Żywoty instrumentów”. Był autorem ponad 120 scenariuszy filmowych i telewizyjnych.

Od 1982 roku Cegiełła publikował felietony muzyczne w dzienniku „Rzeczpospolita”, pisywał też regularnie do „Kultury” i „Ruchu Muzycznego”.

Był biografem Aleksandra Tansmana. W 1986 roku opublikował pierwszą monografię o tym kompozytorze – książka obejmowała życie i twórczość artysty w latach 1897–1939.