Wraz z rozpoczęciem wojny rosyjsko-tureckiej 1787–1792 komandor podporucznik. Walczył w wojnie jako dowódca okrętu, zniszczył 10 statków handlowych. Potem dowódca większych okrętów. Walczył koło przylądka Kaliakrija 31 lipca 1791 (kalendarz juliański). Dowodził flagowym okrętem liniowym admirała F. F. Uszakowa podczas jego śródziemnomorskiej wyprawy 1798–1780. Dowodząc eskadrą okrętów w listopadzie 1798 zdobył francuską twierdzę na wyspie św. Maury, uczestniczył w szturmie Korfu. W 1806 r. dowodził Flotyllą Śródziemnomorską na M. Adriatyckim. W 1807 dowódca eskadry na M. Egejskim. Odblokował cieśninę Dardanele, zwyciężył w bitwie koło półwyspu Athos, czym przyczynił się do panowania floty rosyjskiej na wyjściu z M. Czarnego.
W czasie wojny morskiej Rosji z Anglią jego okręty były blokowane w Lizbonie. W sierpniu 1808 dowodzona przez niego eskadra była internowana w Anglii. W 1809 wynegocjował pozwolenie przemieszczenia internowanej eskadry do Rygi. Po powrocie do kraju był niemile widziany przez cara Aleksandra I za samodzielna inicjatywę dyplomatyczną i działalność. Od 1811 dowódca portu w Rewlu. W czasie wojny z Napoleonem prosił o przeniesienie do służby liniowej, bez powodzenia. W kwietniu 1813 skierowany w stan spoczynku. Powrócił do służby w 1825 r. w związku z nadchodzącą wojną. Dowódca Floty Bałtyckiej.