Historia Okres szwedzki W następstwie wojen inflanckich i pokoju w Stołbowie ziemie północno-zachodniej Rosji przeszły pod władanie Szwecji. W rezultacie tych wydarzeń znaczna część rosyjskich mieszkańców oraz część zrusyfikowanej ludności miejscowej opuściło te tereny. Opuszczona ziemia decyzją szwedzkiego króla została zasiedlona osadnikami ze środkowej Finlandii. W związku z tym zaczęto organizować luterańskie parafie oraz budowę kościołów. Jako pierwsza powstała parafia w Lembolowie (fiń. Lempaala) w 1611 roku. Nowo utworzone parafie były częścią Kościoła Szwecji. W 1618 weszły w skład diecezji Wyborg.
W 1639 roku wyborski gubernator generalny podzielił terytorium Ingrii na prepozytury nienszanckie i iwangorodzkie.
W 1641 roku w Narwie powstała superintendentura nadzorująca wyznaczanie kapłanów i utrzymanie kościołów. Czterech asesorów działających przy superintendencie dbało o interesy odpowiednio ludności niemieckiego, fińskiego, szwedzkiego i rosyjskiego pochodzenia. Do czasu powrotu Ingrii do Rosji zorganizowano 28 parafii z licznymi filiałami kapelańskimi, podzielone między trzy prepozytury.