na katedrze miał zastąpić zamordowanego biskupa Metodego, jednak ponownie nigdy nie dotarł do miasta będącego siedzibą eparchii. Od września 1921 przebywał w monasterze w Tomsku w charakterze emerytowanego biskupa na prawach przełożonego.
W 1922 ogłosił przystąpienie do Żywej Cerkwi. W ramach tego ruchu był przez rok (1922–1923) biskupem tomskim, następnie w 1923 ałtajskim. W lecie tego roku złożył przed patriarchą Tichonem akt pokutny i został ponownie przyjęty do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego jako biskup, a następnie arcybiskup w stanie spoczynku. Władze cerkiewne skierowały go do Petersburga, gdzie służył w cerkwi św. Piotra. W 1925 zmuszony do wyjazdu do Moskwy, w roku następnym wrócił do Leningradu, gdzie przebywał bez prawa wyjazdu. Dzięki rekomendacji metropolity leninigradzkiego Józefa został w 1926 biskupem kingisepskim, wikariuszem eparchii leningradzkiej.