Po śmierci ojca w 616 roku w bitwie nad rzeką Idle z armią Raedwalda z Anglii Wschodniej, Oswiu i jego bracia, w obawie przed Edwinem, który właśnie zasiadł na tronie Bernicji i Deiry, ratowali się ucieczką poza granice krajuAnglo-Saxon Chronicle, A.D. 617.. Udali się na zaprzyjaźnione dwory Dalriady i Piktów. Oswiu jako czterolatek trafił do Irlandii i przebywał tam aż do wieku 21 lat. Przyjął wiarę chrześcijańską, został ochrzczony i wychowany w zwyczajach irlandzkichBeda; ks. 3, rozdz. 28.. Beda wspomina, iż był wychowany w tradycji iroszkockiej i biegły w języku irlandzkimBeda; ks. 3, rozdz. 25.. Wziął również ślub z irlandzką księżniczką Fin, z którą miał syna Aldfritha.
Zarówno Oswiu, jak i jego bracia powrócili do swego kraju dopiero w 633, kiedy król Edwin zginął w bitwie pod Hatfield Chase. Rozpadła się wówczas słaba unia łącząca Bernicję i Deirę, co otworzyło synom Etelfryda drogę do sukcesji na tronie kraju przodków. Jako pierwszy władzę objął najstarszy Eanfrith, a po nim przyszła kolej Oswalda.