Oddziaływanie systemu podatkowego jako automatycznego stabilizatora koniunktury jest szczególnie silne w przypadku progresywnej stopy opodatkowania: jeżeli stawki podatkowe mają charakter progresywny, zmiany obciążeń podatkowych i wpływów budżetowych z tytułu podatków są relatywnie większe, niż powodujące je zmiany aktywności gospodarczej. Badania empiryczne, np. analizy obejmujące gospodarkę USA w latach 1962–1995 i 1913–2000, potwierdzają, że taki stabilizujący efekt rzeczywiście zachodzi w praktyce, i sprzyja dłuższym i stabilniejszym okresom wzrostu. Świadczenia i transfery publiczne (np. zasiłek dla bezrobotnych, wydatki na pomoc społeczną) Obniżeniu aktywności gospodarczej zazwyczaj towarzyszy spadek dynamiki wynagrodzeń oraz wzrost stopy bezrobocia; w efekcie następuje zwiększenie płatności transferowych państwa, w tym wypłat zasiłków dla bezrobotnych. Oznacza to automatyczny wzrost wydatków państwa, oddziałujący w kierunku zwiększenia zagregowanego popytu.