Lotnisko Nanumea – drugie lotnisko Tuvalu, zlokalizowane na atolu Nanumea.
Lotnisko funkcjonowało w latach 1943–1945 jako baza USAAF.
Ponieważ Nanumea jest najdalej na północ położoną wyspą archipelagu Ellis, położoną znacząco bliżej Tarawy (840 km, w porównaniu do 1150 km od Funafuti i 1700 km od Kantonu), po rozpoznaniu w lipcu 1943 roku i uznaniu, że jest wystarczająco duża by pomieścić lotnisko, w sierpniu wydano polecenie jej zajęcia. W połowie miesiąca przybyły pierwsze oddziały marines i 16. batalion Seabees, którego żołnierze rozpoczęli budowę bazy. We wrześniu liczba Amerykanów (ok. 860) dorównała liczbie tubylców, by ich następnie przewyższyć, sięgając 2000.
Lotnisko, o zamierzonej długości 2000 m pasa zaczęto budować 12 września, a już 20 września mogło przyjmować mniejsze samoloty, jak myśliwce (aczkolwiek też tego samego dnia wylądował na nieukończonym pasie bombowiec wracający z rajdu na Tarawę). Komunikację zapewniały barki LCT i okręty desantowe LST. Kilka barek uległo zniszczeniu na rafach, podobnie jak okręt desantowy LST-203, którego wrak pozostał na wyspie. Żeby ułatwić komunikację i zapobiec wypadkom, Seabees wycięli w rafie półkilometrowy kanał do wewnętrznej laguny. Baza w szczycie rozwoju miała 24 km dróg, zbiorniki na 450 ton wody słodkiej i instalacje odsalające produkujące 157 ton wody dziennie.