W czerwcu 1937 roku został dowódcą Syberyjskiego Okręgu Wojskowego. W czerwcu 1938 roku aresztowany przez NKWD pod zarzutem zdrady, w grudniu 1938 roku zrehabilitowany i zwolniony z aresztu. Został wtedy starszym wykładowcą taktyki w Akademii Wojskowej im. Frunzego, a potem inspektorem piechoty Armii Czerwonej. W dniu 2 sierpnia 1940 roku został zastępcą inspektora generalnego piechoty Armii Czerwonej.
Po ataku Niemiec na ZSRR zajmował się formowaniem dywizji piechoty i tworzeniem batalionów marszowych dla uzupełnienia walczących dywizji.
W sierpniu 1941 roku został dowódcą Petrozawodzkiej Grupy Wojsk 7 Armii, a następnie 48 Armii Frontu Leningradzkiego, walczącej na podejściach do Leningradu, do momentu jej rozwiązania w dniu 14 września 1941 roku. Następnie był dowódcą grupy wojsk 54 Armii na kierunku mgańskim.
W okresie od października 1941 do czerwca 1942 pozostawał bez przydziału w dyspozycji dowódcy Frontu Leningradzkiego.
W czerwcu 1942 roku został dowódcą 60 Armii powstałej na bazie 3 Armii Rezerwowej. Od września 1942 roku zastępca, a następnie dowódca 2 Armii Rezerwowej Odwodu Naczelnego Dowództwa Armii Czerwonej.