thumb|240px| Nagrobek kapłana w Kobiernie thumb|240px|Tablica pamiątkowa na nagrobku kapłana
Tadeusz Biela (ur. 25 sierpnia 1918 w Klimontowie; zm. 17 stycznia 2002 w Kobiernie) – duchowny Kościoła katolickiego, mgr filozofii społecznej.
Życiorys Droga do kapłaństwa Urodził się 25 sierpnia 1918 roku w Klimontowie Jędrzejowskim. Był synem Jana Bieli i Józefy z Jaśkiewiczów. Szkołę powszechną i gimnazjum ukończył w Rawiczu, gdzie w 1936 roku zdał maturę. Studiował w Prymasowskim Wyższym Seminarium Duchownym w Gnieźnie i Poznaniu. W wyniku zawirowań wojennych święcenia kapłańskie przyjął w Seminarium Duchownym w Sandomierzu w 1941 roku z rąk ks. bp. Jana Lorka. Podczas II wojny światowej był kapelanem grup partyzanckich Armii Krajowej i Batalionów Chłopskich na Kielecczyźnie. Prowadził tajne nauczanie w Tarnobrzegu, Jazłowcu, Sokalu i Miechowie. Niósł pomoc Żydom.
Długoletni prefekt Po II wojnie światowej został katechetą w liceach w Środzie i Czarnkowie. W latach 1948–49 był wikariuszem w parafii św. Antoniego Padewskiego w Poznaniu. Pełnił funkcję prefekta, wychowawcy, opiekuna i przewodnika młodzieży w Liceum Ogólnokształcącym i Liceum Pedagogicznym w Krotoszynie. W latach 1950–60 był wikariuszem kościoła farnego pw. św.