Na zewnątrz ściany są jednolicie artykułowane lizenami, pod gzymsem wieńczącym ciągi fryzów arkadowych. Kontrastem jest wschodnia absyda, gdzie zastosowano podział na trzy strefy. Najniższą kondygnację tworzą arkady wsparte na lizenach, wyżej arkady wspierają smukłe filary przylegające do lica ściany. Ściany obu stref są naprzemiennie przeprute oknami. W najwyższej strefie znajduje się galeria arkadowa złożona z ciągu biforiów. Wieże wschodnie są czterokondygnacyjne, dwie górne kondygnacje zdobią parzyste wnęki obramione ostrołukowymi i trójlistnymi arkadami.
Wystrój wnętrza
Pomimo pożarów i zniszczeń wojennych kościół zachował liczne dzieła sztuki z XIII–XIX wieku. Wschodnie okna zdobi unikatowy zespół późnoromańskich witraży datowanych na lata 1220–1230. Trzy górne okna absydy zdobią witraże z cyklem kwater przedstawiających Drzewo Jessego, Żywot Św. Kuniberta oraz Żywot Świętego Klemensa, obramionych stylizowaną bordiurą, pozostałe, mniejsze witraże przedstawiają całopostaciowe wizerunki świętych (Cecylii, Korduli, Urszuli, Katarzyny oraz Jana).