Przyroda Pasmo Huang Shan ciągnie się na przestrzeni ok. 250 km, z południowego zachodu na północny wschód, od obszaru na północ od jeziora Poyang, aż do powiatu Guangde koło Xuancheng (na pograniczu prowincji Anhui i Jiangsu). Średnia wysokość pasma wynosi nieco ponad 1000 m n.p.m. Równolegle do głównego pasma, między Huang Shan a południowym brzegiem Jangcy leży niższe pasmo gór Jiuhua. Pasmo tworzy dział wód między zlewniami Jangcy i Xin’an Jiang.
W Huang Shan znajduje się 77 szczytów powyżej tysiąca metrów, dwa jeziora, trzy wodospady i 24 strumienie. Trzy najwyższe i najbardziej znane góry to: Lianhua Feng („Szczyt Lotosu”, 1864 m n.p.m.), Guangming Ding („Szczyt Światła”, 1840 m n.p.m.) i Tiandu Feng („Stolica Nieba”, 1829 m n.p.m.). Powierzchnia obszaru światowego dziedzictwa UNESCO wynosi 154 km², a jego otuliny – 142 km². Góry powstały w mezozoiku, około 100 milionów lat temu, kiedy na skutek wypiętrzenia się mas skalnych zniknęło pradawne morzeHuangshan Mountains, s. 12.. Później, w okresie czwartorzędu, krajobraz rzeźbiły lodowce.
Góry Huang Shan słyną ze wschodów słońca, sosen, „osobliwie wystających granitowych szczytów”Cao, s. 114–127. i widoków na chmury, które dotykają zboczy przez ponad 200 dni w rokuGuo, s.