Z publikacji Smosarskiego można wymienić: podręcznik Meteorologia (1924, szóste wydanie 1957), Prace Margulesa o wahaniu ciśnienia barometrycznego (1907), Cienie obłoków na tle nieba (1915), O pewnym zjawisku zmrokowym (1917), Badania teoretyczne wahań temperatury (1922), Marche diurne des éléments météorologiques à Poznań (1929), Versuch einer Theorie der periodischen Temperaturänderungen an der Erdoberfläche (1929), Über die Polarisation des Himmelslichtes (1933), Electricité atmosphérique près de Poznań (1934), Temperatury gleby w Poznaniu 1926–1954 (1956). Zagadnieniom matematycznym poświęcił m.in. prace Teoria reszt w oświetleniu teorii grup („wiadomości Matematyczne”, 1911), Nauka o proporcjonalności w geometrii i arytmetyce („Wektor”, 1913), Zarys rozwoju geometrii w starożytności (w Poradnik dla samouków, 1911), Matematyka (1917–1918). Ogłosił też przekład Szkoły fizyki A.J. Oettingena (1912).
W 1947 był współzałożycielem Polskiego Towarzystwa Meteorologicznego i Hydrologicznego, które nadało mu tytuł członka honorowego.
Był żonaty z Kazimierą Kaszubską, miał dwóch synów: Jerzego (1908–1940) i Mirosława (1909–1932).
Zmarł 21 maja 1960 roku w Poznaniu. Pochowany na Cmentarzu Sołackim św. Jana Vianey przy ul. Lutyckiej (kwatera św.