Pierwszy szturm na twierdzę został przeprowadzony 22 lipca. Za każdym razem wspinających się po stromych zboczach żołnierzy osmańskich skutecznie powstrzymywali obrońcy. Do 27 lipca przeprowadzono pięć nieudanych szturmów, w czasie których atakujący ponieśli ciężkie straty. Od tej pory rolę wiodącą w oblężeniu przejęła artyleria i łucznicy. Jak pisał M. Barleti, strzał kierowanych na twierdzę była tak wiele, że zapewniały obrońcom zaopatrzenie w opał.
30 lipca 1478 sułtan zwołał radę, złożoną z dowódców i zażądał przeprowadzenia szóstego ataku, tym razem znacznie większymi siłami. Pod wpływem rad dowódców zdecydował się od tego planu odstąpić. Nakazał zablokować Bunę, aby nie docierało do twierdzy zaopatrzenie i wzięcie miasta głodem, a sam z częścią sił powrócił do Stambułu.
Zimą 1478/1479 głód w twierdzy był już na tyle dokuczliwy, że mieszkańcy jedli psy, a nawet myszy. W obronie brały także udział kobiety. Dalszą obronę uniemożliwiło podpisanie traktatu w Stambule (25 stycznia 1479). Weneccy obrońcy twierdzy powrócili do Wenecji, zaś albańscy obrońcy w większości uciekli w góry. Oblężenie przeżyło 450 mieszkańców Szkodry.