Centralny Bank Wenezueli (hiszp. Banco Central de Venezuela, BCV) – wenezuelski bank centralny z siedzibą w Caracas.
Podstawowym celem działalności Centralnego Banku Wenezueli jest osiągnięcie stabilnego poziomu cen i utrzymanie wewnętrznej i zewnętrznej wartości waluty jako elementu polityki państwa prowadzanej w celu wsparcia dobrze zaplanowanego narodowego rozwoju gospodarczego. Bankowi Wenezueli przysługuje wyłączne prawo emitowania znaków pieniężnych Wenezueli. Bank formułuje i prowadzi politykę pieniężną państwa, uczestniczy w formułowaniu założeń i prowadzeniu polityki kursu walutowego, polityki kredytowej i stóp procentowych, prowadzi gospodarkę rezerwami dewizowymi – działalność banku prowadzona jest w ramach planów i polityki rozwoju gospodarczego i społecznego państwa.
Historia Centralny Bank Wenezueli został założony na mocy prawa z 8 września 1939 roku zgodnie z rządowym Programem Lutowym z 1936 roku, w ramach reform gospodarczych po 27-letnich rządach generała Juana Vicenta Gómeza. Bank był bankiem prywatnym, przy czym 51% udziałów należało do państwa. Bank nie mógł udzielać kredytów ani rządowi centralnymi ani też władzom niższego szczebla.