– polskie imię męskie pochodzenia łacińskiego.
Pochodzenie i rozpowszechnienie Pochodzi od średniowiecznego łacińskiego imienia Franciscus wywodzącego się od nazwy kraju Francia (Francja), ostatecznie od protogermańskiego *frankô oznaczającego oszczep. Łacińskie Franciscus pierwotnie znaczyło po prostu „Frank”, „Francuz”, „człowiek z kraju Franków”. Był to przydomek, podobnie jak np. Anglicus („Anglik”) czy Germanus („Germanin”). Zaczęło być używane jako imię własne w XIII wieku, a kult świętego Franciszka z Asyżu (który w rzeczywistości miał na imię Jan i otrzymał przydomek „Francisco” od swojego ojca, asyskiego kupca Pietra Bernardonego) przyczynił się do rozpowszechnienia go w całej Europie Zachodniej już w średniowieczu. Jednym z najstarszych łacińskich tekstów, w którym wymienione zostało imię Franciscus, jest wstęp i 1. rozdział Reguły niezatwierdzonej franciszkanów datowane na 1210. Franciszek użył tego imienia na zachowanym autografie Listu do br. Leona z września 1224.