W marcu 1938 roku został szefem sztabu 55 Dywizji Strzeleckiej.
W sierpniu 1938 roku został szefem sztabu 39 Dywizji Strzeleckiej w 1 Samodzielnej Armii na Dalekim Wschodzie, a w listopadzie 1938 roku został dowódcą 32 Dywizji Strzeleckiej.
W marcu 1941 roku został szefem sztabu 48 Korpusu Strzeleckiego w Odeskim Okręgu Wojskowym.
Po ataku Niemiec na ZSRR nadal dowódca korpusu, brał udział w walkach na linii rzeki Prut oraz w walkach na terenie Mołdawii.
W dniu 1 listopada 1941 roku został szefem sztabu 6 Armii powstałej na bazie dowodzonego przez niego 48 Korpusu Strzeleckiego, jako szef sztabu armii brał udział w walkach na lewym brzegu Dniepru na północny zachód od Dniepropietrowska. W kwietniu 1942 roku został zastępcą dowódcy 6 Armii i uczestniczył w kontrofensywie pod Charkowem, w czasie tych walk znalazł się w okrążeniu i dowodząc okrążonymi wojskami zdołał wyprowadzić ich część.
Od maja do czerwca 1942 roku dowodził 57 Armią, która broniła się na linii rzeki Północy Doniec i Don na południe i południowy wschód od Łozowej. Po wycofaniu 57 Armii do odwody w czerwcu 1942 roku został szefem sztabu 9 Armii, która uczestniczyła w walkach w Donbasie i na linii rzeki Don.
W grudniu 1942 roku skierowany na kurs w Wyższej Akademii Wojskowej im.