dzwon w 1943 r. został skradziony przez hitlerowców, obecnie znajduje się na terenie jednej z parafii w Niemczech, ale dotąd nie udało się go odzyskać. Około 1644 r. do kościoła dobudowano wieżę. W latach 1720–1763 świątynia była zamieniona na dom modlitwy zboru kalwińskiego. W 1783 r. przeprowadzono generalny remont konstrukcji obiektu i do wnętrza wprowadzono nowe wyposażenie barokowe. W 1905 roku hełmy wieżowe pokryto blachą. W latach 1916–1917 Adam Giebułtowski ozdobił wnętrze kościoła zachowaną do dzisiaj polichromią. W 1918 r. odnowiono ołtarze i ambonę. Od początku XXI wieku w kościele prowadzone są prace remontowo-konserwatorskie.
Architektura Kościół jest orientowany, wybudowany w konstrukcji zrębowej w architekturze późnogotyckiej odmiany śląskiej. Trójbocznie zamknięte prezbiterium oraz znacznie szersza i dłuższa oraz nieco wyższa nawa na planie prostokąta są konstrukcji zrębowej, częściowo oszalowane deskami o ciemnej barwie, pobite gontem, przykryte są dwuspadowym, dwukalenicowym blaszanym dachem. Do ścian kościoła przylegają dookolne otwarte soboty, a od północy do prezbiterium zakrystia. Wieża dobudowana około 1644 roku jest konstrukcji słupowej, o pochyłych ścianach pobitych gontami, posiada izbicę a zwieńczona jest cebulastym ostrosłupowym hełmem.