77–79..
W 1929 r. z okazji 25-lecia istnienia szkoły zorganizowano uroczysty publiczny koncert. Przez 25 lat do szkoły uczęszczało ponad 8 tys. uczniów. Większość z nich (45%) kształciła się w klasach gry na fortepianie. Powodzeniem cieszyła się również nauka gry na skrzypcach (38%). Mniejsze zainteresowanie miała nauka śpiewu solowego (8%) i pozostałe dziedziny muzyczne – razem 12%.
Szkoła miała charakter trzypoziomowy. Na każdym z kursów – niższym, średnim i wyższym, kształciła muzyków przez 3 lata, a pianistów i skrzypków obowiązywał jednoroczny kurs elementarny. Muzyków kształcono w czterech oddziałach – śpiewu solowego i chóralnego, instrumentalnym, teorii głównej i dyrygentury oraz pedagogicznym. Utrzymujący się wysoki poziom nauczania sprawił, że polskie władze oświatowe przyznały szkole prawa przysługujące szkołom publicznym (17 lutego 1933 r.) Po II wojnie światowej absolwenci Konserwatorium mieli identyczne uprawnienia co absolwenci polskich seminariów nauczycielskichNowak Anna Maria: Szkolnictwo muzyczne w XX wieku. [w.] Kalendarz Bydgoski 2002..