22 maja 1944 roku został dowódcą 43 Armii i dowodził nią w walkach na terenie Białorusi. W dniu 22 lipca 1944 roku otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego za osobiste męstwo i umiejętne dowodzenie armią w czasie walk w rejonie Witebska. Następnie dowodził nią w walkach na terenie republik nadbałtyckich i w operacji wschodniopruskiej i blokadzie wojsk niemieckich w Kurlandii.
19 kwietnia 1945 roku został po raz drugi wyróżniony tytułem Bohatera Związku Radzieckiego za osobiste męstwo i umiejętne dowodzenie w czasie szturmu Królewca.
W sierpniu 1945 roku został dowódcą 1 Armii 1 Frontu Dalekowschodniego i dowodził nią w czasie operacji kwantuńskiej. Po zakończeniu wojny nadal dowodził 1 Armią do kwietnia 1946 roku, a następnie został dowódcą 5 Gwardyjskiej Armii wchodzącej w skład Centralnej Grupy Wojsk. W latach 1947–1953 dowodził 39 Armią stacjonującą w Port Artur.
W latach 1953–1955 komendant Wyższych Kursów Strzelecko-Taktycznych Doskonalących Oficerów „Wystrieł” i główny doradca wojskowy Ministra Obrony Czechosłowacji, a od października 1955 roku dowódca Woroneskiego Okręgu Wojskowego.
W maju 1957 roku został szefem Głównego Zarządu Kadr Ministerstwa Obrony i równocześnie członkiem kolegium Ministerstwa Obrony ZSRR.