W całym Księstwie Poznańskim „Halka” dała się poznać, zarówno ze względu na swe wysokie walory artystyczne, jak i w zakresie kształtowania patriotyzmu wśród rodaków. Misją chóru, jaką założyli jego założyciele było pielęgnowanie polskiej pieśni narodowej i ludowej. W latach 1886–1893 chór liczył od 70 do 90 członków, organizował liczne koncerty w Bydgoszczy, a także w okolicznych miastach i miasteczkach. Gdy otwarto w Bydgoszczy Dom Polski (1909), stał się on do 1922 r. nie tylko siedzibą „Halki”, ale i miejscem licznych patriotycznych imprez z udziałem chóru.
W okresie zaboru „Halka” była nie tylko zespołem, który organizował koncerty wokalne. Spełniała również rolę placówki kulturalno-oświatowej, propagującej polską historię i kulturę. Po lekcjach śpiewu organizowano odczyty i pogadanki. Stworzono przy Towarzystwie sekcję teatralną, która przygotowywała przedstawienia o treści patriotycznej. Zachęcano członków do czytania i prenumerowania prasy polskiej, uczono młodzież tańców ludowych. „Halka” była pionierem zbudowania podstaw organizacyjnych i artystycznych amatorskiego ruchu śpiewaczego w Wielkopolsce i na Pomorzu.