Zależności pomiędzy tradycjami A C i wskazują na brak recenzji, a różnice zachodzące pomiędzy tymi tradycjami są dziełem przypadku.
Tekst bizantyjski dzieli się na dwie grupy A oraz K. Grupa A jest zgodna z komentarzem Andrzeja z Cezarei, a czołowym reprezentantem tej grupy jest 025. K przedstawia standardowy tekst bizantyjski, reprezentantem tej grupy jest 046. Tradycje tekstualne A i K są rezultatem recenzji, pierwsza została dokonana w VI wieku, druga w IX wieku.
Minuskuł 2344 zachował się w słabej kondycji i jego tekst nie zawsze jest czytelny. 2377 zachował się we fragmentarycznym stanie.
Kategorie Alanda thumb|Kodeks 0308, w Ap 11,18 przekazuje wariant „sługom i prorokom” Kurt Aland wprowadził podział greckich rękopisów Nowego Testamentu na pięć kategorii. Rękopisy I kategorii reprezentują aleksandryjską tradycję tekstualną. Rękopisy III kategorii reprezentują tekst niezależny od recenzji IV wieku i są ważne dla ustalenia oryginalnego tekstu, jak również dla poznania historii tekstu. Brak jest rękopisów reprezentujących kategorię IV, która została przewidziana dla rękopisów tekstu zachodniego. Rękopisy V kategorii reprezentują bizantyńską tradycję tekstualną i ta grupa jest najliczniejsza.