Rozejm izraelsko-libański – traktat rozejmowy podpisany przez Izrael i Liban w dniu 23 marca 1949 roku w Rosz ha-Nikra. Zawarcie umowy oficjalnie kończyło działania wojenne I wojny izraelsko-arabskiej na froncie północnym i ustanawiało linię demarkacyjną pomiędzy wojskami izraelskimi i libańskimi.
Historia Przyjęta w dniu 29 listopada 1947 roku Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181 decydowała o podziale Palestyny na dwa państwa: żydowskie i arabskie. Przywódcy społeczności arabskiej odrzucili plan podziału i rozpoczęli wojnę domową w Mandacie Palestyny (1947–1948). W maju 1948 roku, w działania wojenne zaangażowały się sąsiednie państwa arabskie, rozpoczynając I wojnę izraelsko-arabską. Liban odegrał w tej wojnie symboliczną rolę. Wynikało to z faktu, że libańscy dowódcy muzułmańscy byli zdecydowani poprowadzić swoje oddziały do Palestyny, jednak dowódcy chrześcijańscy opowiedzieli się za nieangażowaniem się w niepewną wojnę. W rezultacie główne dowództwo libańskich wojsk przyjęło postawę defensywną. W tej sytuacji cały ciężar prowadzenia walk w Galilei spadł na Arabską Armię Wyzwoleńczą, a wojska libańskie ograniczyły swoje działania do zabezpieczania granicy oraz szlaków zaopatrzeniowych prowadzących do Galilei.