Rozejm izraelsko-jordański – traktat rozejmowy podpisany przez Izrael i Transjordanią w dniu 3 kwietnia 1949 na greckiej wyspie Rodos. Zawarcie umowy oficjalnie kończyło działania wojenne I wojny izraelsko-arabskiej na froncie centralnym i ustanawiało linię demarkacyjną pomiędzy wojskami izraelskimi i jordańskimi.
Historia Przyjęta w dniu 29 listopada 1947 Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181 decydowała o podziale Palestyny na dwa państwa: żydowskie i arabskie. Przywódcy społeczności arabskiej odrzucili plan podziału i rozpoczęli wojnę domową w Mandacie Palestyny (1947–1948). W maju 1948, w działania wojenne zaangażowały się sąsiednie państwa arabskie, rozpoczynając I wojnę izraelsko-arabską. Walki na froncie centralnym koncentrowały się wokół Jerozolimy i linii komunikacyjnych prowadzących z wybrzeża do Jerozolimy. Najcięższe walki toczono w obszarze Latrun, który był mocno broniony przez jordański Legion Arabski. Przedłużające się walki stawiały Jordańczyków w trudnej sytuacji, ponieważ ich wojska były pozbawione regularnego zaopatrzenia i miały bardzo ograniczone zapasy amunicji. Wielka Brytania, będący sojusznikiem Transjordanii, obawiała się porażki Legionu Arabskiego i usilnie dążyła do jak najszybszego zakończenia walk na froncie centralnym.