Drużyna zyskała na Wieniawie i Czechowie ogromne rzesze zwolenników, na mecze przychodzili nawet ortodoksyjni Żydzi, którzy wcześniej nie uczestniczyli w rozgrywkach piłkarskich. W 1935 roku Wieniawa stała się klubem żydowsko-polskim, wówczas do drużyny dołączyło czworo polskich piłkarzy (według niektórych źródeł także zawodniczek, prawdopodobnie siatkarek), którzy opuścili jednak Wieniawę w roku 1936.
W 1936 roku zespół awansował na piątą lokatę, ale w sezonie 1936/37 uplasował się na ostatniej czwartej pozycji i spadł do Klasy B. Oprócz działalności sportowej, klub angażował się także w przedsięwzięcia o charakterze kulturalnym. W drugiej połowie lat 30. w Wieniawie zaczęły umacniać się wpływy nielegalnej Komunistycznej Partii Polski. Decyzją władz państwowych drużyna została z tego powodu zlikwidowana wiosną 1937 roku, a niektórzy jej członkowie aresztowani, trudno jednak jednoznacznie stwierdzić, na ile zarzuty te znajdowały potwierdzenie w rzeczywistych sympatiach członków Wieniawy.