Maksymos z Efezu, Maksym z Efezu (ur. na początku IV w., zm. 372 w EfezieA. Zmorzanka, Maksym z Efezu, [w:] Encyklopedia katolicka, t. 11, Lublin 2006, kolumna 910.) – grecki filozof neoplatoński z IV wieku. Reprezentant szkoły pergameńskiej, uczeń Edezjusza.
Praktykował teurgię i był uważany za cudotwórcę, według Eunapiusza potrafił sprawić, że posągi bogów poruszały się. Od ok. 351 był nauczycielem i przyjacielem Juliana Apostaty, miał go skłonić do porzucenia chrześcijaństwa i powrotu do dawnej religii grecko-rzymskiejA. Zmorzanka, Maksym z Efezu, [w:] Encyklopedia katolicka, t. 11, Lublin 2006, kolumny 910-911.. Przyszłego władcę poznał w NikomediiSokrates Scholastyk, Historia Kościoła, III, 1, 21 lub EfezieA. Ziółkowski, Komentarz do Sokrates Scholastyk, Historia Kościoła, Warszawa 1986, s. 272.. Po wstąpieniu Juliana na tron w 361 został jego doradcą. Zamieszkał na dworze w Konstantynopolu. Prowadził tam dysputy filozoficzne i wraz z Priskosem z Epiru interpretował wróżby. Towarzyszył cesarzowi podczas wyprawy na Persję i był obecny przy jego śmierci. Z umierającym władcą prowadził dyskusję o wzniosłości duszyAmmianus Marcellinus, Dzieje rzymskie, XXV, 3,23.. Po śmierci Juliana represjonowany. Cesarz Walentynian I rozkazał go aresztować i torturować. Nałożył także na niego wysoką grzywnę.