W 1933 roku został szefem sztabu dywizji strzeleckiej, a w 1937 roku dowódcą dywizji strzeleckiej.
W latach 1937–1938 był doradcą wojskowym wojsk republikańskich w czasie wojny domowej w Hiszpanii.
W kwietniu 1938 roku został dowódcą 11 Korpusu Strzeleckiego w Białoruskim Specjalnym Okręgu Wojskowym i 17 września 1939 jako dowódca tego korpusu uczestniczył w aneksji Zachodniej Białorusi (agresji na Polskę). Następnie uczestniczył w wojnie radziecko-fińskiej, tzw. „zimowej”. Po jej zakończeniu korpus pozostał w Nadbałtyckim Specjalnym Okręgu Wojskowym.
Po ataku Niemiec na ZSRR nadal był dowódcą korpusu, brał udział w walkach na terenie Łotwy i Estonii. W sierpniu 1941 roku został zastępcą dowódcy 55 Armii broniącej od południa Leningradu. W listopadzie 1941 roku został odwołany ze stanowiska i do stycznia 1942 roku był w dyspozycji Głównego Wydziału Kadr Ludowego Komisariatu Obrony.
W styczniu 1942 roku został zastępcą dowódcy 21 Armii wchodzącej w skład Frontu Południowo-Zachodniego. Na tym stanowisku uczestniczył w operacji charkowskiej, w której wyróżnił się jako dowódca.
W sierpniu 1942 roku został dowódcą 64 Armii. Jako jej dowódca uczestniczył w bitwie pod Stalingradem.