84–90..
Po I wojnie światowej Polskie Koleje Państwowe otrzymały 6 parowozów tego typu z dyrekcji bydgoskiej KPEV, oznaczonych w Polsce jako seria Pd2 (numery Pd2-1 do Pd2-6). Początkowo służyły w parowozowni Łódź Kaliska, a później zostały dyslokowane na kresy wschodnie i w 1939 roku pięć służyło w parowozowni Rawa Ruska. Pięć z nich (bez Pd2-4) zostało zdobytych przez Niemców po wybuchu II wojny światowej i wcielone do kolei niemieckich pod numerami 13 401 do 13 405. Po wojnie seria ta nie występowała już w Polsce.
Wkrótce po I wojnie światowej większość lokomotyw została w Niemczech wycofana i tylko 4 otrzymały w 1925 roku nowe numery kolei DRG serii 135 (13 501 do 13 504), lecz niedługo potem również zostały wycofane.
Lokomotywa S4 mogła ciągnąć po równym pociąg o masie 420 ton z prędkością 80 km/h (lokomotywa S3 – o masie do 325 t z prędkością 80 km/h).
Następcą serii S4 była doskonalsza lokomotywa serii S6, o takim samym układzie osi.
Przypisy
Bibliografia Jan Piwowoński, Parowozy kolei polskich, WKiŁ, Warszawa, 1978 Herbert Rauter, Günther Scheingraber, Preußen-Report. Band 2: Die Schnellzuglokomotiven der Gattung S 1 – S 11. Hermann Merker Verlag 1991,
Dalsza literatura Paweł Terczyński: Parowozy serii Pd2 i Pd5, „Świat Kolei” nr 12/2001
Kategoria:Parowozy PKP Kategoria:Parowozy o układzie osi 2B Pd2