Zygmunt Hempel (ur. 24 grudnia 1894 w Zagórzu koło Sosnowca, zm. 5 sierpnia 1944 w Warszawie) – ziemianin, żołnierz Legionów Polskich, kawaler Orderu Virtuti Militari, oficer w stanie spoczynku Wojska Polskiego (kapitan), w czasie okupacji niemieckiej członek Służby Zwycięstwu Polski i Związku Walki Zbrojnej, współzałożyciel Konwentu Organizacji Niepodległościowych i kierownik Wydziału Wykonawczego Zarządu Głównego KON, ps. „Łukasz”, „Mecenas”, „Prątnicki”, „Walipagórek”, „Węgiel”, „Zych”.
Młodość Był synem Joachima Hempla, przemysłowca, działacza narodowej demokracji i senatora RP oraz Anny z Bądzyńskich. Uczęszczał do Męskiego Gimnazjum Rządowego w Kielcach, a następnie podjął studia na Akademii Rolniczej w Dublanach. W tym okresie silnie zaangażował się w działalność niepodległościową. W okresie nauki działał w takich organizacjach, jak młodzieżowy „Pet”, Zarzewie, Drużyna Strzelecka im. Dionizego Czachowskiego. Podczas studiów został także członkiem Narodowego Związku Robotniczego i tajnej Armii Polskiej. W latach 1912–1914 zakładał koła harcerskie i Drużyn Strzeleckich na obszarze Królestwa Kongresowego, przewoził z Galicji podręczniki z zakresu szkolenia wojskowego, kolportował pismo „Wici”, organizował wyjazdy do zaboru austriackiego na szkolenia militarne.