Odbicie lambertowskie – odbicie rozproszone przez idealnie matową powierzchnię, opisane prawem Lamberta. Jest stosowanym w grafice komputerowej modelem oświetlenia powierzchni matowych (takich jak papier, kreda) przez światło punktowe. Było badane przez J.H. Lamberta, który wprowadził opis tego zjawiska w swojej pracy Photometria wydanej w 1760 rokuLambert, J.H., Photometria, sive de Mensura et Gradibus Luminis, Colorum et Umbrae, Augsburg, 1760..
Powierzchnie idealnie matowe rozpraszają światło w jednakowy sposób we wszystkich kierunkach i dlatego wydają się jednakowo jasne, niezależnie od kąta patrzenia.
Jeśli strumień światła ma nieskończenie mały przekrój to oświetla on powierzchnię równą gdzie to kąt pomiędzy wektorem normalnym a kierunkiem do światła.
center|300px
Dla powierzchni matowych prawdziwe jest prawo Lamberta, które mówi, że natężenie światła docierające z powierzchni elementarnej do obserwatora jest proporcjonalne do cosinusa kąta pomiędzy a kierunkiem do obserwatora. Ale pole powierzchni obserwowanej pod tym kątem jest z kolei odwrotnie proporcjonalne do cosinusa kąta (analogicznie jak to ma miejsce dla strumienia światła).