Fabian Franciszek Pląskowski (ur. 1 lutego 1705 w Nieżywięciu, zm. 18 lutego 1784 w Chełmży) – ksiądz katolicki, doktor obojga praw, proboszcz w Sztumie, kanonik katedralny chełmiński, biskup pomocniczy diecezji chełmińskiej w latach 1750-1784Pląskowski Fabian Franciszek, [w:] M. Krajewski, Nowy słownik biograficzny Ziemi Dobrzyńskiej, t. 2, Dobrzyńskie Towarzystwo Naukowe, Rypin 2014, s. 180, https://kpbc.umk.pl/dlibra/publication/195426/edition/198366?language=pl[dostęp: 19 02 2022]..
Życiorys Pochodził ze średniozamożnej rodziny szlacheckiej. Jego rodzicami byli Wojciech Pląskowski herbu Oksza i Zofia z domu Kawęczyńska, podkomorzanka chełmińska, a bratem Józef Pląskowski starosta brodnicki. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1728 z inkardynacją do diecezji chełmińskiej. W latach 1732–1761 był proboszczem w Sztumie. W 1750 uzyskał prowizję na urząd biskupa pomocniczego chełmińskiego. Tego samego roku otrzymał sakrę biskupią jako biskup tytularny Martyropolis. Był jednocześnie kanonikiem katedralnym chełmińskim oraz archidiakonem i oficjałem generalnym pomezańskim.