James Price Johnson (ur. 1 lutego 1894 w New Brunswick w stanie New Jersey, USA, zm. 17 listopada 1955 w Nowym Jorku, USAallmusic (((James P. Johnson > Biography))).) – amerykański pianista jazzowy, okrzyknięty największą znakomitością swojego czasu na Wschodnim Wybrzeżu. Gruntownie wykształcony muzycznie, zarówno w zakresie muzyki poważnej, jak i ragtime’ach. Wylansował własny styl gry na fortepianie znany jako „stride”. W 1908 roku przeprowadził się z rodziną do Nowego Jorku, profesjonalnego angażu doczekał się cztery lata później na Coney Island. Uczestniczył w przeszło 400 sesjach nagraniowych jako akompaniator. Debiutował na Broadwayu w 1923 roku kompozycją „Charleston”, wykorzystaną w przedstawieniu „Running Wild”, motyw ten stał się szybko ogromnie popularny. Sławy klasycznego bluesa lat 20., takiej rangi jak Ida Cox, Ethel Waters czy Bessie Smith utrzymywały z Johnsonem stałą współpracę. Komponował również muzykę symfoniczną: „Yamecraw: A Negro Rapsody” (1928), „Tone Poem” (1930), „Symphony Harlem” (1932), czy „De Organizer” (1940) – operę jednoaktową do libretta Langstone’a Hughesa. Jego twórczość symfoniczna nie cieszyła się jednak uznaniem i była grana niezwykle rzadko.