Ex universa theologia (łac. „z całej teologii”) – tradycyjna nazwa egzaminu podsumowującego studia teologiczne, obejmującego całość wykładanego materiału i uprawniającego do uzyskania podstawowego stopnia akademickiego.
W XIII wieku na Uniwersytecie Paryskim wykształciła się tradycja nadawania stopni akademickich magistrom (wykładowcom), do których należały: bakalaureat, licencjat i doktorat. Od samego początku uzyskanie pierwszego stopnia związane było z egzaminem z całości wykładów. Po zdanym egzaminie bakalaureat miał prawo odczytywania w audytorium wykładów swojego mistrza lub powtarzania ich samodzielnie mniej zdolnym studentom. Ponadto bakalaureat miał prawo prowadzenia ćwiczeń (baccalaurei curentes) oraz w wielkim poście dysput (determinationes). Na wydziałach teologicznych bakalaureat prowadzący odczyty z Biblii nazywany był baccalaureus biblicus. Baccalaureus biblicus, który przeprowadził wykład z Quattuor Libri Sententiarum Piotra Lombarda otwierał sobie drogę do uzyskania stopnia licencjata i nazywany był baccalaureus sententiarum.