Odznaka mogła być nadana oficerom i żołnierzom, którzy uczestniczyli w co najmniej trzech atakach bojowych, na pierwszej linii frontu, z bronią w ręku począwszy od dnia 1 stycznia 1940 roku. Ataki musiały mieć miejsce w różnych dniach.
Do ataków bojowych, w myśl rozkazu, zaliczono rozpoznanie, ataki i kontrataki, jeżeli w czasie ich trwania doszło do walki wręcz z wrogiem, która zakończyła się sukcesem.
W latach 1940 – 1945 nadano ok. 940 tys. odznak.
Opis odznaki Odznaka srebrna była początkowo wykonana z tombaku, a później ze stopu cynku i posrebrzana. Odznaka brązowa wykonana była ze stopu cynku i patynowana na brązowo.
Odznaka ma postać wieńca z liści dębowych na który nałożony jest wizerunek karabinu Kar98k z bagnetem. U góry wieńca umieszczone jest godło Wehrmachtu – orzeł trzymający w szponach swastykę.
Odznaka zawieszana była bezpośrednio na mundur przy pomocy agrafki. Na rewersie znajdowały się napisy określający producenta danej odznaki.
Według rozkazu odznaka miała wymiary: wys. 63 mm i szer. 47 mm. Lecz z uwagi na licznych producentów tych odznak ich wymiary różniły się.
Wzór odznaki noszonej po 1958 roku zgodnie z rozporządzeniem był identyczny jak wzór z 1939 roku z tym, że usunięto z niego godło Wehrmachtu.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Niemieckie odznaczenia (III Rzesza) Kategoria:Niemieckie odznaki wojskowe