(zwany później hrabstwem Venaissin) dostał się w posiadanie Stolicy Apostolskiej jako odszkodowanie za koszty poniesione w organizacji krucjaty przeciwko albigensom. Hrabstwo Tuluzy utraciło terytoria dzisiejszych departamentów Gard, Hérault, Drôme, Vaucluse i Aude. Zachowało , Rouergue, północne i dolne Quercy, a więc dzisiejsze Haute-Garonne, Aveyron, Tarn i Tarn-et-Garonne.
Objęcie pozostałych włości Rajmunda przez Kapetyngów było również jedynie kwestią czasu, ponieważ miały przejść w spadku na męża Joanny Alfonsa.
Ponadto, aby wykluczyć ewentualny bunt, Raymond VII miał oddać trzydzieści zamków i zburzyć mury wielu miast, w tym Tuluzy. Hrabia zobowiązał się do założenia uniwersytetu w Tuluzie w celu wsparcia walki z herezją i opłacenia jego wykładowców na dziesięć lat z góry. Wreszcie miał wziąć udział w wyprawie krzyżowej i walczyć 5 lat w Ziemi Świętej oraz dokonać darowizn na rzecz Kościoła. Konsekwencje traktatu Na mocy postanowień traktatu hrabstwo Tuluzy nie tylko utraciło połowę swojego terytorium, ale i jego reszta przeszła bezpośrednio do domeny królewskiej poprzez małżeństwo Joanny i Alfonsa i w konsekwencji bezpotomnej śmierci obojga w 1271 r. Ponadto liczne dobra oksytańskich rycerzy zostały skonfiskowane na rzecz królewskich wasali.