4 września doszło do potyczki z działającymi na kierunku obrony 23 pułku ułanów elementów rozpoznawczych niemieckiego XVI KPanc. Niemcy zostali zatrzymani w rejonie Wykno – gajówka Stobnica – Piła i wycofali się ze stratami. Do sztabu armii wysłano meldunek rozpoznawczy o pojawieniu się niemieckich oddziałów pancernych w rejonie Rozprzy. Gen. Dąb-Biernacki zdecydował się na wykonanie dwóch uderzeń: jednego od czoła wyprowadzonego z lasów na północny wschód od Piotrkowa i drugiego w skrzydło nacierających wojsk niemieckich wyprowadzonego z lasu położonego na południe od Lubienia. 19 Dywizja Piechoty miała jeden pułk przegrupować w rejon Lubienia, aby wraz z Wileńską BK wykonać uderzenie na skrzydło wojsk niemieckich maszerujących na Piotrków. 77 pułk piechoty z I/86 pp i IV/19 pal rozpoczęły przegrupowanie w rejon rozmieszczenia Wileńskiej BK i nad ranem 5 września były w gotowości do wspólnego uderzenia z Wileńską BK.