W 1223 roku, gdy Waldemar II i jego najstarszy syn (także Waldemar) zostali schwytani przez hrabiego Schwerina Henryka Czarnego, Albrecht podjął energiczne działania w celu ich uwolnienia. Odparł atak na Holsztyn. W 1224 roku został zawarty układ mający zapewnić zwolnienie króla duńskiego, w którym hrabstwo Holsztynu pozostawiano w ręku Albrechta, jednak jako lenno cesarskie, a nie duńskie. Układ jednak nie został wykonany, Waldemar pozostał w niewoli. Albrecht spróbował siłą doprowadzić do uwolnienia swego wuja, jednak mimo wsparcia Ottona z Lüneburga (innego siostrzeńca Waldemara) został na początku 1225 roku pokonany przez koalicję książąt północnoniemieckich z Henrykiem schwerińskim na czele w bitwie pod Mölln i wzięty do niewoli. Pozostawał w niej jeszcze, gdy w grudniu 1225 roku uwolniono Waldemara za cenę układu, na mocy którego Holsztyn został odebrany Albrechtowi i oddany Adolfowi IV, synowi wypartego stamtąd w 1202 roku Adolfa III.
Albrecht uwolniony został dopiero w 1227 roku po klęsce króla Waldemara II w bitwie pod Bornhöved, która położyła kres nadziejom na odzyskanie Holsztynu, i po zrzeczeniu się Lauenburga. Odtąd żył głównie w Danii, w dobrach na wyspie Als.
Bibliografia
Kategoria:Władcy Szlezwika-Holsztynu Kategoria:Dynastia askańska Kategoria:Urodzeni w XII wieku Kategoria:Zmarli w XIII wieku Kategoria:Hrabiowie Ratzeburga