W marcu 1944 roku biskup Sándor Raffay zlecił mu podjęcie akcji ratowania przechrzczonych żydowskich dzieci w ramach stowarzyszenia Dobry Pasterz (Jó Pásztor Egyesület) prowadzonego wspólnie z kościołem ewangelicko-reformowanym. Szybko jednak Sztehlo zaczął pomagać wszystkim osobom pochodzenia żydowskiego bez względu na ich wyznanie. Do Bożego Narodzenia zorganizował w domach prywatnych 32 domy dziecka, w których znalazło schronienie 1600 dzieci i 400 osób personelu. Pomoc w zaopatrzeniu domów uzyskał od szwajcarskiej misji Czerwonego Krzyża kierowanej przez Friedricha von Borna. Z niewielkimi wyjątkami wszyscy podopieczni Sztehlo, wśród nich przyszły laureat nagrody Nobla György Oláh, wojnę szczęśliwie przeżyli.
Wiosną 1945 Sztehlo zorganizował dom dziecka dla sierot znajdujących się pod jego opieką. Dom działał pod nazwą PAX w willi zaoferowanej przez przemysłowca Manfréda Weissa aż do nacjonalizacji 7 stycznia 1950 roku. W domu funkcjonowało Gaudiopolis – miasto radości.
Po przymusowym zakończeniu pracy w domu dziecka PAX Sztehlo został pastorem pomocniczym kolejno w zgromadzeniach na zamku budańskim, w Kelenföld, a potem w Kőbánya aż do października 1951 roku.