Reguła św. Franciszka, także Reguła braci mniejszych (), Reguła zatwierdzona () – reguła Zakonu Braci Mniejszych, podstawowy obok Konstytucji i Statutów Generalnych dokument normujący życie franciszkanów, franciszkanów konwentualnych, kapucynów i innych instytutów zakonnych należących do I Zakonu św. Franciszka.
Okoliczności powstania Jedynym dowodem na istnienie i działalność braci mniejszych była tymczasowa, ustna zgoda Innocentego III z 1209 roku. Konieczność napisania kanonicznej reguły była spowodowana chęcią rezygnacji Franciszka z zarządzania wspólnotą i powiększaniem się zakonu. Ponieważ roboczy dokument zwany regułą niezatwierdzoną () nie został przedstawiony papieżowi do akceptacji, Franciszek postanowił napisać nową regułę. Pracę nad drugą wersją rozpoczął w 1221 roku, wspomagając się konsultacjami ze współbraćmi (duży wpływ mieli również prowincjałowie braci mniejszych z odległych stron). W redagowaniu najprawdopodobniej pomagał mu kanonista i znawca prawa zakonnego, lecz jego tożsamość nie zachowała się w źródłach. Franciszek obawiał się, że sformalizowany dokument spowoduje powstanie komentarzy i interpretacji, co wypaczy pierwotne założenia ubóstwa. Dokument był gotowy na wiosnę 1223 roku.