Ludwik Frankiewicz (ur. 27 sierpnia 1858, zm. 18 marca 1924) – budowniczy, radny miasta Poznania, członek zarządu Towarzystwa Miłośników Miasta Poznania, działacz społeczny.
Życiorys Ludwik Frankiewicz urodził się w Poznaniu i był synem krawca Karola i Matyldy z Kahlów. Wyjechał do Warszawy po ukończeniu studiów zawodowych i objął tam stanowisko architekta miejskiego. Powrócił do Poznania w 1883 i rozpoczął pracę jako przedsiębiorca budowlany oraz brał czynny udział w organizowanej przez Jana Rakowicza akcji kształcenia terminatorów i czeladników budowlanych. Był w tym czasie również członkiem Miejskiej Komisji Budowlano-Finansowej. W latach 1919–1924 był wybieranym przez radę miejską członkiem (niepłatnym) magistratu, a od lutego 1921 pierwszym polskim cechmistrzem „Strzechy” – Cechu Budowlanego Poznańskiego. Miał dom przy pl. Bernardyńskim, w którym w latach 1907–1918 odbywały się zebrania Stowarzyszenia Techników Polskich. Był również właścicielem cegielni przy ul. Ostatniej na Górczynie i przy ul. Gnieźnieńskiej na Głównej. Żonaty z Franciszką z Sawińskich (zm. 1931) i miał syna Mariana (ur. 1894).