Reguła niezatwierdzona św. Franciszka () – reguła napisana przez św. Franciszka z Asyżu dla Zakonu Braci Mniejszych.
Okoliczności powstania Jedynym dowodem na istnienie i działalność braci mniejszych była tymczasowa, ustna zgoda Innocentego III z 1209 roku. Konieczność napisania kanonicznej reguły była spowodowana chęcią rezygnacji Franciszka z zarządzania wspólnotą i powiększaniem się zakonu. Dodatkowym czynnikiem był wymóg Honoriusza III, by nowi kandydaci do przyjęcia do wspólnoty byli odbywali roczny nowicjat (bulla Cum secundum z 22 września 1220 roku). Pierwsza część roboczego dokumentu powstała jeszcze przed IV soborem laterańskim w 1215 roku. Współautorem reguły niezatwierdzonej był Cezary ze Spiry, który w 1221 roku wyruszył na misję do Niemiec, więc w tym czasie dokument musiał być już ukończony. Prawdopodobnie nie była omawiana na kapitule i nigdy nie została przedstawiona papieżowi do zatwierdzenia.
Treść Reguła niezatwierdzona została napisana po łacinie i była podzielona na 24 rozdziały. Posiada wiele cytatów z Biblii, które zostały najprawdopodobniej dodane i skomponowane z tekstem przez Cezarego ze Spiry.