thumb|240px|Tor Thialf w Heerenveen (Holandia) thumb|240px|Zawody łyżwiarskie na torze Błonie w Sanoku (2010) thumb|240px|Tor Błonie. W tle trybuny dla publiczności (2012)
Tor łyżwiarski – lodowisko w kształcie owalu, przeznaczone do uprawiania łyżwiarstwa szybkiego.
Powierzchnia toru lodowego stanowi areał owalny o obwodzie 400 m, co odpowiada jednej długości okrążenia toru. Długość ta odpowiada wymiarowi bieżni lekkoatletycznej na stadionie. Tor łyżwiarski ma dwa tory przeznaczone dla dwóch rywalizujących ze sobą zawodników, którzy podczas wyścigu naprzemiennie korzystają z torów wewnętrznego (krótszy) i zewnętrznego (dłuższy).
Podobnie jak lodowiska, tory łyżwiarskie dzielą się na dwie podstawowe grupy: naturalne – mrożone naturalnie (tj. siłami natury poprzez mróz), sztuczne – mrożone sztucznie (poprzez aparaturę mrożącą). Obiekty sztucznie mrożone mogą mieć charakter architektoniczny: odkryty (inaczej otwarty) – tor łyżwiarski w całości usytuowany „pod gołym niebem”, nie posiadający zadaszenia oraz ścian bocznych, półotwarty – tor łyżwiarski posiadający zadaszenie, lecz nie posiadający ścian bocznych (jednej, dwóch, trzech lub wszystkich czterech), kryty – tor łyżwiarski w całości usytuowany w zamkniętym obiekcie (hali), posiadający zarówno zadaszenie, jak i wszystkie cztery ściany boczne.