wrócił do Łodzi i rozpoczął pracę w nowo wydawanej gazecie „Fołkscajtung”. W 1949 r. wyemigrował do Izraela wraz z żoną Chawą i dziećmi: synem Eliahu i córką Miriam. Tam, od 1949 r. pracował w redakcji dziennika ukazującego się w Tel Awiwie w języku jidysz „Lecte Najes” („Ostatnie wiadomości”), gdzie redagował dział literacki. Publikował własne eseje dotyczące pisarzy i recenzje książek, także polskich.
Działalność polityczna W młodości, w wieku 16 lat zaangażował się w działalność polityczną w partii Bund, wówczas nielegalnej, co skutkowało dwukrotnym aresztowaniem. Po I wojnie światowej zajmował kierownicze stanowisko w łódzkim Bundzie oraz dodatkowo zaangażował się w działalność związkową – został przewodniczącym założonego w 1915 r. Związku Zawodowego Robotników Przemysłu Włóknistego z siedzibą przy ul. Południowej (obecnie Ulica Rewolucji 1905 roku w Łodzi) 15. Kierował strajkami pracowniczymi, za co został aresztowany i więziony w Dąbiu koło Krakowa. Po odbyciu kary kontynuował działalność partyjną, już legalną w niepodległej Polsce. Należał do tzw. „trzeciej frakcji” Bundu, sympatyzującej z komunistami.