Władysław Alfred Miciek ps. Młot, Mazepa, Wojewoda vel Władysław Orłowski, vel Jan Kobudziński (ur. 23 maja 1912 w Brzostku, zm. 6 sierpnia 1944 w Warszawie) – polski wojskowy, oficer Polskich Sił Zbrojnych, Armii Krajowej, uczestnik kampanii wrześniowej i walk we Francji, powstania warszawskiego, cichociemny, kawaler Orderu Virtuti Militari. Znajomość języków: niemiecki. Zwykły Znak Spadochronowy nr 0538.
Życiorys Władysław Miciek był synem Józefa i Zofii z Płaziaków. Uczył się w Gimnazjum Państwowym w Jaśle, w 1933 roku ukończył Państwową Szkołę Ogrodniczą w Białej. Podjął studia na Wydziale Ogrodnictwa Ozdobnego Państwowej Szkoły Ogrodnictwa w Poznaniu.
Od 18 września 1933 uczestnik dywizyjnego Kursu Podchorążych Rezerwy Piechoty przy 4 Pułku Strzelców Podhalańskich 21 Dywizji Piechoty Górskiej, po jego ukończeniu od 2 czerwca 1934 na praktyce jako dowódca drużyny oraz plutonu 3 Pułku Strzelców Podhalańskich. Od 17 września 1934 przeniesiony do rezerwy. Uczestnik ćwiczeń oficerów rezerwy, jako dowódca plutonu oraz kompanii w lipcu – sierpniu 1945 oraz w sierpniu i wrześniu 1937 w 3 Pułku Strzelców Podhalańskich. Awansowany na stopień porucznika ze starszeństwem od 1 stycznia 1937.