„Księgarnia-antykwariat Edmunda Neusteina to była przedziwna grota Ali Baby. Krzyżowały się tu książki z wydawnictw nadwiślańskich i emigracyjnych, antykwaryczne egzemplarze z przedwojennych oficyn żydowskich, tytuły hebrajskie i rosyjskie (wśród tych ostatnich wiele unikatów przedrewolucyjnych). Wyjść nie było można. Największą dumą Neusteina było jednak, że u niego można było książkę zamówić. Każdą książkę! Z każdego krańca świata. Do tego pełniła księgarnia funkcję swoistego salonu polskojęzycznego. Kiedy nie było właściciela, była jego żona, zawsze jeszcze ktoś inny mówiący w lechickim narzeczu. Nawiązywały się znajomości, a i szkło pojawiało się (gratis!) na stole.”.
W księgarni spotykano się, dyskutowano, dzielono nowinami, w miarę upływu lat rzadziej i w znacznie zawężonym gronie, gdyż starsze pokolenie polskich Żydów przerzedzała coraz częściej śmierć, młodzi ludzie na ogół już nie czytali po polsku, zostało średnie pokolenie. Ci, którzy uczyli się w polskich szkołach, na uniwersytetach i polskich politechnikach i dla nich język polski pozostał żywy. Edmund Neustein (dla rodziny i przyjaciół – „Mundek”) był zawsze duszą rozmów i dyskusji. Kochał książki, zachwycał się co ładniejszymi wydaniami.