Lokomotywy seryjne różniły się od prototypu nr 210.01 większym czteroosiowym tendrem serii 86 zamiast trzyosiowego serii 56.
Eksploatacja Parowozy serii 210 weszły do eksploatacji na Cesarsko-Królewskich Kolejach Państwowych (kkStB), obsługując główne połączenia pospieszne z Wiednia do Pragi i do Krakowa. W 1914 roku stacjonowały w lokomotywowniach we Lwowie, Wiedniu i Nuslach (Pradze).
Dwa parowozy (210.01 i 10) zostały zdobyte przez Rosję we Lwowie na początku I wojny światowej we wrześniu 1914 roku i przydzielono im oznaczenia serii J (Й) Kolei Władykaukaskiej, ale nie wiadomo, czy zostały przestawione na szeroki tor i jaki był ich dalszy los. Reszta przetrwała wojnę, po której wszystkie pozostałe dziewięć sztuk znalazło się na terenie Polski.
W 1922 roku wszystkie pozostające parowozy serii 210 zostały oficjalnie przyznane Polsce w ramach podziału kolei Austro-Węgier, po czym oznaczono je serią PKP Pn11 i numerami inwentarzowymi od Pn11-1 do Pn11-9. Służyły do prowadzenia pociągów pospiesznych na południu Polski. Przydzielono je do parowozowni w Rzeszowie (DOKP w Krakowie), a pod koniec lat 30. trzy sztuki przeniesiono do dyrekcji kolei we Lwowie i ostatecznie w Radomiu, z miejscem stacjonowania w Kowlu.