Ulica Wrocławska – ulica w Poznaniu na Starym Mieście, na osiedlu samorządowym Stare Miasto biegnąca od Starego Rynku w kierunku południowym. W średniowieczu nosiła nazwę Wrocławska, do 1919: Breslauer Strasse, 1919–1939: Wrocławska, 1939-1945: Torstrasse, od 1945: Wrocławska.
Historia Trakt został wytyczony w 1253, wraz z lokacją miasta lewobrzeżnego. Stanowił główny wyjazd z miasta na południe i zachód, stanowiąc najważniejszą arterię łączącą Poznań z centrum Europy (rola ta zmalała dopiero po przebiciu w XIX wieku ulicy Paderewskiego)Zbigniew Zakrzewski, Ulicami mojego Poznania. Część II, Wydawnictwo Kwartet, Poznań, 2006, s. 110-121, . W okresie średniowiecza zamieszkiwali tutaj głównie piwowarzy, rzeźnicy i bednarze, a bliżej Starego Rynku kupcy i sukiennicy. W XV i XVI wieku przy Bramie Wrocławskiej funkcjonował szpital dla trędowatych fundacji Gertrudy Reszlowej. W latach 1797–1799 murarz Schildener odkupił od miasta część Bramy Wrocławskiej (tzw. bastion) i urządził w tym miejscu bardzo modną kawiarnię z bilardem.
W 1938 wyburzono dwa budynki wschodniej pierzei i wykonano przedłużenie ulicy Podgórnej ku Placowi Bernardyńskiemu, co zniwelowało hak ulicy Wrocławskiej, sięgającej wcześniej aż do początku obecnej ulicy Półwiejskiej. Numerację budynków na tym odcinku zmieniono dopiero w 1948.