W styczniu 1945 objął dowodzenie 2. Dywizjonem Okrętów Podwodnych Floty Pacyfiku. W sierpniu 1947 rozpoczął służbę w biurze Szefa Operacji Morskich, zaś w lipcu 1950, po ukończeniu studiów w Armed Forces Staff College, został oficerem sztabu dowódcy sił podwodnych Floty Atlantyckiej. We wrześniu 1951 powrócił do służby liniowej, jako dowódca 6. Dywizjonu Okrętów Podwodnych. Następnie obejmował szereg stanowisk liniowych i sztabowych, by w lipcu 1956 zostać awansowany do stopnia kontradmirała (). Siedem lat później został wiceadmirałem (). W 1964 objął dowodzenie Pierwszą Flotą. Następnie służył jako zastępca dowódcy i szef sztabu Floty Pacyfiku oraz szef Wojskowej Morskiej Służby Transportowej. Przeszedł w stan spoczynku w 1969.
Zmarł 15 kwietnia 1990 w Bethesda i został pochowany na Cmentarzu Narodowym w Arlington. Na jego cześć nazwano niszczyciel USS „Ramage”.