1 listopada 1918 jako ochotnik zgłosił się do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach ówczesnego 167 bytomskim pułku piechoty. W jego szeegach był adiutantem pułku, a potem dowódcą kompanii. 4 lipca 1920 pod Filipowem został ciężko ranny i był leczony w szpitalach polowych. Dostał się do niewoli bolszewickiej, z której został uwolniony w 1921 w drodze wymiany jeńców.
Po odzyskaniu wolności wrócił do macierzystego pułku. Za swoje czyny odznaczony został Orderem Virtuti Militari. Został awansowany na stopień porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1922. W latach 20. pozostawał oficerem 75 pułku piechoty w garnizonie Królewska Huta. Został awansowany na stopień kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 i 74. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1932 pozostawał w dyspozycji szefa Departamentu Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych. Od grudnia 1934 w stopniu kapitana służył w Korpusie Ochrony Pogranicza w pułku KOP „Wilejka”. Był adiutantem tej jednostki. Potem pełnił służbę w Rembertowie i w Sosnowcu. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 70. lokatą w korpusie oficerów piechoty.