Od 1912 roku był członkiem Drużyn Strzeleckich. Po wybuchu I wojny światowej służył w sierpniu 1914 w oddziale partyzanckim PDS, po czym otrzymał przeniesienie do Legionu Wschodniego i został żołnierzem Legionów Polskich, od 1915 roku w II Brygadzie. W Legionach używał pseudonimu Rawicz, który dołączył do nazwiska rodowego w II RP. 1 listopada 1916 roku awansował na podporucznika saperów. Po kryzysie przysięgowym, jako żołnierz Polskiego Korpusu Posiłkowego wziął udział w przebiciu frontu pod Rarańczą w lutym 1918. W składzie II Korpusu brał udział w bitwie pod Kaniowem i dostał się do niewoli niemieckiej. Zbiegł w maju 1918 roku i dotarł do Warszawy. Wysłany następnie w głąb Rosji, uczestniczył w organizowaniu 4 Dywizji Strzelców Polskich gen. Lucjana Żeligowskiego przy Armii Ochotniczej gen. Antona Denikina. Dowodził 2 kompanią 2 pp 4 DSP na Kubaniu i w rejonie Odessy (6 grudnia bronił stacji kolejowej Rożdielnaja mimo ucieczki Rosjan, po czym przebił się do miasta). W kwietniu 1919 roku wyjechał do Francji, skąd powrócił razem z Armią Hallera, jako oficer sztabowy 12 pułku strzelców.