w latach 1926–1928 pracował w Powiatowym Zarządzie Drogowym w Limanowej (budowa dwóch mostów żelbetowych i szkoły powszechnej w Sowlinach).

Początki kariery inżynierskiej i naukowej W grudniu 1929 został asystentem prof. dr inż. Maksymiliana Matakiewicza w Katedrze Budownictwa Wodnego Politechniki Lwowskiej. W 1930 otrzymał akademicki stopień inżyniera dróg i mostów. W latach 1931–1933 rozpoczął działalność publikacyjną w „Czasopiśmie Technicznym”. W latach 1934–1939 prowadził praktyczną działalność inżynierską – kierował m.in. budową obwałowań dolnej Wisły i Wdy oraz regulacją rzek w rejonie Grudziądza, Świecia i Chełmna (Osy, Gardenki, Trynki i Wdy). W latach 1937–1939 pełnił także funkcję kierownika referatu wodno-melioracyjnego w trzech powiatach województwa pomorskiego.

Okres II wojny światowej Po wybuchu II wojny światowej zdecydował się na powrót do Lwowa i podjął pracę w Zarządzie Miejskim oraz na Wydziale Inżynierii Lądowej i Wodnej Politechniki Lwowskiej, którą Sowieci w październiku 1939 przekształcili w Lwowski Instytut Politechniczny. Po śmierci prof. M. Matakiewicza 3 lutego 1940, przejął wykłady z regulacji rzek. Od 1941, podczas niemieckiej okupacji Lwowa, ukrywał się w Stryju i Rzeszowie, pracując w przedsiębiorstwach drogowych.